Berichten

In de hoop op eeuwig leven

In de Munsterkerk staat het praalgraf van graaf Gerard IV van Gelre en zijn vrouw Margaretha van Brabant. Rond 1230 werden zij hier bijgezet. Het grafelijke echtpaar wilde begraven worden in een kloosterkerk om zo tot in lengte van jaren verzekerd te zijn van de gebeden voor hun zielenrust.

Wellicht overheerste bij gelovigen in vroegere tijden soms de angst om de hemel mis te lopen: vandaag de dag leggen we liever de nadruk op de vreugde van het eeuwig leven.

Het vertrouwen op een leven na de dood vormt de kern van het christelijke geloof. Door zijn verrijzenis belooft Christus dat wij mét Hem zullen leven na ons aardse sterven.

Jezus Christus is zelf uit de dood opgestaan. Niet in symbolische zin – als zou Hij voortleven in de gedachten van den de leerlingen – christenen geloven in de verrijzenis als een historisch feit.

Nu is er wel iets bijzonders aan de hand: de Verrezene gaat door gesloten deuren; Hij verschijnt aan zijn leerlingen maar die herkennen Hem pas als Hij zich bekendmaakt. Maar de verschijningen maken zo’n diepe indruk dat de leerlingen het rondvertellen aan ieder het horen wil. Het geloof in de verrijzenis wordt de kern van de verkondiging.

De mens is niet geschapen voor de dood maar voor het leven. Eeuwig leven. God schept de mens niet om hem uiteindelijk weer in het niets te laten verdwijnen: een mens is voor de eeuwigheid.

Wij blijven Pasen vieren om die goddelijke belofte van eeuwig leven in herinnering te houden. Het Paasfeest wil ons leven met vreugde vervullen, ons kracht geven ook wanneer het leven ons niet toelacht.

Kerst overweging: kleinheid

Miljoenen lichtjes sieren onze steden en huizen. Kerstmis: feest van licht en romantiek. Maar was het 2018 jaar geleden wel zo romantisch, daar in de stal van Bethlehem? Een baby in een voerbak. Een ongehuwde moeder. Een vader die geen biologische vader is. Beesten die toekijken. Herders, het uitschot van de maatschappij, komen op bezoek.

Zo komt Jezus op aarde. Zo wordt God mens. Onooglijk. Miserabel. En even miserabel als zijn leven begint, eindigt het ook: tussen twee rovers aan het kruis. Slavendood.

Kerstmis. God schaart zich aan de kant van de kleinen. En het wonderlijke is dat Hij hun ‘kleinheid’ niet opheft. Hij maakt de kleinen niet ‘groot’ want met ‘grootheid’ heeft God niks. Als je kleinen groot maakt, hebben ze God niet meer nodig en denken ze dat ze alles aan zichzelf te danken hebben. Nee, in Bethlehem verklaart God zich solidair met de kleinen, de armen, de uitgestotenen, met vluchtelingen en asielzoekers, met zieken en gevangenen, met werklozen en ontheemden, met hen die moeten vechten voor het bestaan… Hen durft hij zelfs ‘zalig’ te noemen, zijn kinderen.

Kerstmis: het feest van Gods solidariteit. Feest van de kleinen. En is er niet in het leven van ieder van ons een stukje dat nog ‘verlost’ moet worden? Hebben we niet allemaal ergens een ‘deukje’ dat we proberen ‘glad te strijken’ door onszelf groter voor te doen dat we zijn? Kerstmis. Ook voor jou wordt Hij geboren. Zalig Kerstmis!

R. Merkx, pastoor-deken