Berichten

Paaswake in de kathedraal

Afgelopen zaterdag (3 april) vond in de kathedraal de Paaswake plaats. Vanwege de avondklok begon de plechtige viering reeds om 18.00 uur.

Kerkgebouwen houden de wacht in de Paasnacht

De nacht van Pasen (de Paaswake) is het belangrijkste moment van ons katholieke geloof. In die nacht gedenken wij de verrijzenis van Jezus Christus, zijn opstanding uit de dood. In die nacht laat ons Christus zien dat er hoop is: lijden, verdriet, ongemak, kruis, onze zonden, zelfs de dood, hebben niet het laatste woord over ons leven! Integendeel, aan iedereen die Hem volgt, wordt deze bovennatuurlijke kracht gegeven en Christus’ nieuw leven meegedeeld.

Vanwege corona is dit jaar een Paaswake na zonsondergang niet mogelijk. Omwille van de avondklok hebben wij deze Paaswake naar 18.00 uur moeten schuiven. Daarom willen we graag een gebaar stellen om het belang van de wake te benadrukken: de lichten van alle kerkgebouwen van de binnenstad, van Roermond Noord-Oost en Herten zullen de hele nacht door blijven branden! Tijdens de nacht van zaterdag 3 op zondag 4 april houden onze kerken de wacht tot aan de ochtend. Moge dezelfde licht in iedereen van ons schijnen en mogen we allen in de paasvreugde delen!

Met goed humeur geloven in het leven!

Een priester uit Zuid-Limburg verhaalde eens van een dierbare parochiaan die gedurende langere tijd op sterven lag. Zijn vrouw, ook al oud, had vele dagen en nachten bij hem zitten waken. Plotseling probeerde de man overeind te komen en hij begon te stamelen en zei: “Vrouw, geef miech ins e dröpke..! (borrel)” Waarop de vrouw hem toebeet: “Heij weurd neet gedroonke, heij weurd gestorve..!”
Wie wel eens van dichtbij een sterfbed heeft meegemaakt, weet dat er soms, tussen tranen en verdriet door, heel wat humor is en relativerende woorden worden gesproken rond een sterfbed. Veel van die grappen komen juist uit de mond van degene die doodziek is. Misschien heeft ook u wel eens ervaren, hoezeer humor troost kan scheppen en gemeenschap sticht; dat zelfs op uiterst pijnlijke momenten, soms bij uitvaarten, humor als een verzachting en zelfs bevrijdend kan werken. Humor is het allerlaatste wapen van de hoop. Soms lijkt het zelfs bijna een overwinning van de mens op de dood!

Dit is misschien een wat ongebruikelijke manier om over Pasen te schrijven, maar weet u dat dit in een lange traditie van Paaspreken staat? In de Middeleeuwen was het namelijk gebruikelijk dat de predikant in sommige regio’s de kansel besteeg en dan zijn paaspreek begon met een daverende mop, een paasgrap. En de hele kathedraal lachte uitbundig. Die lach moest de toehoorders in de juiste paas-stemming brengen. Het schijnt dat latere predikanten daar steeds meer een potje van gingen maken en dat ook het peil van de grappen daalde, zozeer, dat de grappen door de kerkelijke overheden werden verboden.

Waar komt die paashumor eigenlijk vandaan? Wel, die komt rechtstreeks uit het heilig Evangelie. Wie goed leest en zich inleeft in de situatie van de eerste leerlingen, kan de humor er vandaag nog vanaf proeven! In wezen is het graf-verhaal van Pasen een en al ironie en spotlach om de dood. De soldaten die Jezus hadden bespot, gemarteld en vermoord en die nu in opdracht van de machtigen der aarde het lijk bewaken, die soldaten zijn ineens zelf ‘als de dood’. Macht en geweld worden in hun hemd gezet. En het graf dat men zo zorgvuldig met een hele zware rolsteen had afgesloten, wordt soepeltjes opengeschoven en de steen die Jezus had willen opsluiten in het tijdelijke, fungeert als krukje voor een engel. En welke toehoorder, die had meegeleefd met het gruwelijke verhaal van Jezus mishandeling op Goede Vrijdag, zal niet een grote voldoening en genoegdoening gevoeld hebben toen hij hoorde, hoe diezelfde soldaten beginnen te sidderen van angst. Onze liefhebbende Vader beziet vaak onze menselijke plannenmakerij met milde ironie en laat met een glimlach een goede onverwachte wending ons deel zijn op een manier welke wij zelf niet hadden kunnen bedenken; let u maar eens op in uw eigen leven…

Eindelijk, gerechtigheid! Eindelijk wordt het kwaad op zijn nummer gezet. Voor de zoveelste keer in Jezus leven, maar nu definitief. Het paasverhaal lacht de dood in zijn gezicht uit, in een variatie op Paulus’ opmerking: “Dood, waar is nu uw angel?”
Voordat het Evangelie zo met geest en humor kon spreken over Jezus dood, is er natuurlijk heel wat gebeurd. Jezus’ vrienden zijn natuurlijk door veel verdriet en verlatenheid heengegaan. Ze hebben natuurlijk ook hun twijfels gehad. Ze hebben zich ook afgevraagd hoe het mogelijk is dat iemand die zozeer leefde vanuit en met God, nu echt dood kan zijn. Maar tenslotte is hun geloof sterker geweest. Tenslotte hebben zij zich overgegeven aan de hoop. En toen ineens werd die rauwe werkelijkheid van het graf een stuk minder rauw. God lacht met het geweld van het kwaad. En Jezus lacht ons liefdevol tegemoet, en nu lachen wij, gelovigen, mee. Zo is Pasen het feest van de overwinning van het leven. Het Exsultet, de Paasjubelzang zingt van een onverwoestbare hoop. En ze doet dat met de humor van degene die weet dat alles goed zal aflopen. Laten we Pasen uitdragen en er onze seculiere wereld mee uitdagen: Zonder bitterheid en met een milde, uitnodigende lach.
Onze wereld, tot stilstand gekomen en overhoop gehaald door de Corona pandemie, heeft hoop nodig. Wijzelf, soms bange en onzekere mensen, hebben hard nodig het geloof in de overwinning van het leven en van het goede. Geen lichtzinnig optimisme. Maar zoals eens een filosoof zei, gevraagd naar zijn visie op de toekomst van kerk en wereld: “Ik ben niet optimistisch, maar wel hoopvol.”

In die geest voor u een zalig Pasen!

Onze parochianen aan het woord!

De vreugde van Pasen merk je ook hieraan: mensen gaan vertellen! Maria Magdalena, de leerlingen van Emmaüs, de apostelen… en ook onze medeparochianen! Hoe breng je deze tijd door? Hoe heb je Pasen beleeft? Heb je de Verrezen Heer “gezien”? Deze vragen heb ik gesteld aan degenen die ik op een of andere manier tegenkwam. Ik moet zeggen dat alles wat hieronder verzameld is mij heeft bemoedigd en getroost. Mensen hebben eventjes via WhatsApp een berichtje gestuurd of de tijd genomen om een email te schrijven… Hier en daar, door het lezen, komen onze wonden naar voren, dat wat ons doet lijden… daar kun je Jezus “zien”: “Kom hier met uw vinger en bezie mijn handen. Steek uw hand uit en leg die in mijn zijde en wees niet langer ongelovig maar gelovig”. Je ziet ook vreugde! De Heer overwint al onze angsten en al onze teleurstellingen omdat hij verrezen is. Ja, Hij is waarlijk verrezen! Bedankt aan al degenen die op deze manier hebben willen delen. Het is bijzonder waardevol, vooral in de huidige situatie, te kunnen weten wat er in het hart van onze parochie leeft. 

Kapelaan Marco

Dankbaarheid

“Door de coronacrisis lijkt het alsof de samenleving tot stilstand is gekomen hetgeen in alle opzichten, rust brengt. Het lijkt of een hogere macht heeft ingegrepen om de wereld te bevrijden van vanzelfsprekendheid, hebzucht en jachtigheid. Alles moest kunnen en alles moest doorgaan. Niets was gek genoeg. Persoonlijk ervaren we dankbaarheid naar God toe, dat de ernstige ziekte waarvan herstellende, zich vorig jaar bij ons aandiende en niet nu in deze coronatijd.”

Ton en Francine – Herten


Terug naar de kern

“Van deze Pasen heeft mij geraakt dat ondanks dat we zo ver uit elkaar zijn (1,5 meter) we toch zo met elkaar verbonden zijn door kleine goede daden. En de stilte in ons hart brengt mij dieper bij de kern, bij de kracht van het geloof.”

Fabienne – Herten


Kleine mooie gebaren

“Hoe heb je de afgelopen weken beleefd?
Een antwoord in 2,3 of 5 zinnetjes lijkt onmogelijk.
Ik zou een heel verhaal kunnen schrijven.
Eerst schrik, angst, wat gebeurd er en wat gaat dit met mij doen?
Ik ben verward en ondanks dat ik meestal alleen ben voel ik machteloosheid en een grotere eenzaamheid dan ooit.
Ik wil naar de ernstig zieke mens, hem verzorgen en bijstaan in zijn strijd.
Maar dit kan helaas niet. Wat kan ik dan doen ?
Ik volg de missen via internet en breng alle bij God.
Er zijn zo’n mooie mensen om me heen die er voor me zijn en ik hoop dat ik er voor hen ben.
Ik maak kleine bloementuintjes en breng ze naar mensen die alleen zijn, een corona patiënt, mensen die het nodig hebben en mensen die me blij maken en bijstaan.
Ik probeer te zien waar ik nodig ben en daar te helpen.
Dat moet toch God zijn die dat mogelijk maakt in mij.
Daar ben ik zo dankbaar voor.”

Een parochiaan – Kathedraal


Geestelijk verbonden

“Dat The Passion niet doorging was een domper. Het had een van de hoogtepunten van 800 Munsterkerk moeten worden. Door Vatican Media, de KRO, en de live-uitzendingen van de Munsterkerk heb ik eigenlijk niets hoeven te missen op liturgisch gebied. Geestelijk de communie gaan is een oefening voor de andere momenten van de dag. Letterlijk een oefening met communiceren. Dat helpt bijvoorbeeld als ik met mijn moeder in het zorgcentrum skype. Het niet op bezoek kunnen gaan bij moeder doet verdriet. Zij heeft zeven kinderen en zij mist ons allemaal. Door haar ziekte kan zij niet begrijpen wat er om haar heen aan de hand is. Ik heb bewondering voor de zorgverleners om haar heen. Met veel geduld helpen zij met skypen, terwijl zij het druk zat hebben. Ik maak ze een compliment en het voelt goed als moeder dan instemmend knikt: dat heb je goed gezegd jongen. Dan voel ik mij dankbaar en verbonden. Een soort van geestelijke communie.”

HK – Munsterkerk


Hij is waarlijk verrezen

“Enkele weken geleden werd ik geconfronteerd met een slecht nieuws bericht: mijn moeder heeft kanker met uitzaaiing. Veel onduidelijkheid, angst en onzekerheid.
Ik heb de Goede week heel anders beleefd… en ontdekt dat ik maar al te graag Pasen vier…en (of maar) het lijden niet graag wil voelen. Nu kon het niet anders, maar was het juist mooier.
De vreugde, innerlijk, om de verrijzenis van Jezus is nu zoveel groter. En het vertrouwen dat, als ik me vasthoud aan Hem, het verdriet en de pijn nooit het laatste woord hebben. Dat is wat ik deze dagen ervaar en echt iedereen toewens…
Ik sta niet alleen, maar ga in vertrouwen aan de hand van Jezus en Maria.”

Lilian – Herten


In gebed, nooit alleen

“Ik heb de paasdagen als fijn ervaren. Ik heb veel gebeden. Ik heb bij elk gebed mijn dank uitgesproken, dat Hij bij ons is een ons beschermd. Ook bid ik bijna elke dag voor de slachtoffers en zieken. En dat ik blij ben en dankbaar dat ik gezond  ben. Ook dank ik de engelen doe bij mij en ons zijn die ons beschermen. Dit voelde goed en ik voel de aanwezigheid. Soms is het zoeken naar woorden, maar het gaat steeds beter.”

Roy – Dopeling Herten


Wat wij vieren, dat geloven wij

“Een jaarlijks terugkerend “kippenvelmoment”: het slotlied bij de Paasviering. U zij de Glorie.

…..zegt telkenkere: “Christus overwint”….
…..niets heb ik te vrezen in leven en in dood….
Dit is een werkelijkheid die blijft en nooit verandert.
Dit is mijn geloof
Dit is mijn hoop
Dit probeer ik, met héél veel vallen en opstaan, in liefde te beleven.
Dit stemt tot dankbaarheid.
Alleluia!”

Josee – Munsterkerk


Thuis maar toch vrij

“Ook ik zit vanwege de maatregelen veel thuis. Geen bezoek, niet naar de Heilige mis op zondag, minder contact met vrienden en familie. Het zijn allemaal dingen waar ik over nadenk en het soms lastig mee heb. Op witte donderdag werd ik geraakt door de Passion op tv. De boodschap van hoop en liefde die vertaald was naar de huidige wereld waar we in leven, sprak me heel erg aan. Ik ben daardoor bewuster het paasweekend in gegaan en heb ook echt stilgestaan dat we altijd hoop mogen hebben en mogen beseffen dat God er voor ons is en ons zal steunen in moeilijke tijden.”

Thijs – Herten


Paascadeau uit de hemel

“Op Palmzondag ontvang ik van een, voor mij in de eerste instantie onbekende, een klein appje.
“Goedemiddag, groeten van xxxx”
Het telefoonnummer dat er bij stond was voor mij onbekend.
Ik googelde het nummer en kwam in een plek in het buitenland terecht. Ik weet dat mijn oudste broer daar woont en was meteen helemaal opgewonden, want wij hadden al 22 jaar geen contact meer met elkaar gehad!
Ik reageerde meteen dat ik het zo fijn vond van hem te horen! Hij schrijft aansluitend dat hij het betreurt dat de relaties in onze familie zolang zo slecht zijn geweest:
“Ik weet min of meer waarom dat zo is geweest, en ik had het misschien ook anders kunnen aanpakken. Helaas indertijd was het voor mij een keuze tussen mijn vrouw en mijn familie en dat is een makkelijke keuze om te maken. Gezien haar aangeboren onwrikbaarheid had ik niet de energie om zowel mijn werk te doen en deze problemen op te lossen. Ik hoop dat we nu geleidelijk weer alles naar normaal kunnen veranderen……”
De treurige omstandigheden waarin mijn broer nu verkeert is dat zijn vrouw intussen in een vergevorderd stadium dementie heeft en niet weet dat hij weer contact met zijn familie zoekt.
Dat is natuurlijk heel tragisch. Hij wil haar zo lang mogelijk zelf verzorgen. Mijn broer heeft voor Shell de hele wereld rondgereisd..
Je wilt niet weten hoe blij ik ben dat hij weer contact met me heeft opgenomen. Hoe treurig ook de omstandigheden zijn van zijn zieke vrouw.
Ik heb een hele dag gehuild van blijdschap mijn broer weer terug te hebben en van verdriet, dat hem dit overkomen is.
We hebben elkaar afgelopen week al lange brieven geëmailed en foto’s uitgewisseld.
Ik heb hier jarenlang in stilte voor gebeden en ik ben heel dankbaar nu!
Dit was míjn Pasen! Ik ben er nog helemaal vol van.”

Een parochiaan – Munsterkerk


De nest herontdekken

“Deze periode rond Pasen betekent voor mij van thuis uit werken, terwijl mijn vrouw en onze kinderen ook thuis werken.
Mijn dierbaren om me heen… maar dan ook 24/7 letterlijk om me heen.
Het leverde me een gevoel op van omgekeerde eenzaamheid.
Die uitdaging zou ik als oefening in verdraagzaamheid omschrijven.
Je brengt meer tijd met elkaar door dan je ooit voor mogelijk houdt.
Als je elkaar letterlijk en figuurlijk voldoende ruimte geeft, leer je ook de kleine dingen (opnieuw) waarderen.
Geen reistijd naar het werk, betekent ook meer tijd voor spelletjes met de kinderen, voorlezen, een keertje met ze meekijken naar een grappig filmpje.
Ik heb meer waardering voor mijn lieve huisgenoten gekregen.
En ook voor mijn collega’s op afstand. Plots is het niet raar om te informeren of alles wel is bij de ander.
Dat ervaar ik als warmte op afstand.
Ik hoop dat er iets van die betrokkenheid en waardering blijft hangen, als we weer ‘naar buiten’ mogen.”

Patrick – Herten


Elke strijd kan gebed worden

“Pasen was voor mij dit jaar vooral een zoeken naar volledige overgave in hoop en vertrouwen.
Daarom misschien ook extra emotioneel en kon ik aan televisie of beeldscherm tot tranen toe geroerd worden.
Ik geloof in de verlossing en de verrijzenis; kan daarom uit volle overtuiging Pasen vieren.
Maar het is in deze dagen zo verschrikkelijk moeilijk om mij vanuit dat zelfde vertrouwen over te geven, in de wetenschap dat wat God mij in deze situatie zal brengen, uiteindelijk goed zal zijn.
Waarom heb ik wel vertrouwen in het leven na de dood, maar maak ik mij zorgen voor onze toekomst tijdens en na Corona???
Geef mij Heer, de genade van de volledige overgave in vertrouwen op U!”

Frank – Munsterkerk


Gewoon “niks doen” is zo prima

“We doen niks, we kunnen niks, we zijn op elkaar aangewezen.
Het leven was altijd gejaagd en vol entertainment en nu kan dat niet meer. En dus hebben we goede gesprekken, maken we lange wandelingen, kijken we samen tv programma’s, doen we spelletjes, maken we puzzels, maken we samen huiswerk, eten we drie keer per dag samen,  houden we echt rekening met elkaar.
We kunnen niks maar we doen zoveel….. We zijn echt samen. Misschien wel voor het eerst in jaren.
We zaten allemaal op een eiland en nu groeien we naar elkaar toe en dat is heel bijzonder om te ervaren.”

Martine – Herten


Toch lekker samen vieren!

“Ik heb persoonlijk de Witte Donderdag en Goede Vrijdag meegevierd via mijn laptop.
Ik heb genoten van de liturgie, van de sfeer, van de stilte.
Twee gedachten kwamen bij mij op: ik moest denken aan de Tweede Wereldoorlog toen in kelders de H.Mis in stilte werd opgedragen, of aan de schuilkerken in de Middeleeuwen waar toen in het geheim vieringen plaatsvonden.
De Kruisweg op Goede Vrijdag vond ik indrukwekkend. De omgeving van het park, alleen de Bisschop en mooi gesproken teksten en zang. Ik ben voorstander om ieder jaar deze viering in het Kruiswegpark te houden.
Paaswake en de Paasmis erg goede verzorgd! Ik heb genoten van de prachtige sfeerbeelden van de Munsterkerk.
Alles bij elkaar indrukwekkende vieringen in een vreemde situatie.
Ik ben nog iets vergeten: Marco een groot compliment voor de Kruiswegviering in Herten (eigenlijk complimenten aan diaken Patrick!). Geweldig om via de techniek binnen te komen in de huiskamers van de gezinnen. Dit is SAMEN KERK zijn op zijn best.
Rob en Marco bedankt voor jullie geweldige inzet!
Met hartelijke groet en hopelijk gauw tot ziens.”

Harry – Kathedraal


Pasen is een geschenk

“Dit jaar met Pasen was heel bijzonder voor mij! Tijdens de 40 dagentijd had ik mij veel goede dingen voorgenomen, maar niks is mij gelukt! Ik voelde me zwak en niet waardig om Pasen te vieren! Maar dit is de ultieme liefde, Jezus is voor mij gekruisigd en verrezen uit de dood, ondanks mijn zwaktes! Dit paasmysterie te vieren op een manier die ik nooit eerder had gedaan was voor mij een grote vreugde! Voor het eerst heb ik proberen te vasten vanaf de Kruisweg op vrijdagmiddag tot en met de paaswake op zaterdagavond en dit was heel mooi, geen uur ging voorbij waarop ik niet aan Jezus lijden heb gedacht en de verrijzenis van Jezus in de Paaswake gaf mij veel vreugde en een mooie bemoediging om deze liefde van God iedere dag in mijn leven te vieren en geloven!”

Jorrit – Herten


Toch nu al kleine vruchten

“De Coronacrisis kent voor iedereen op de wereld een onzekere uitkomst, maar zolang we gezond zijn mogen wij ons gezegend voelen.
Graag wil ik deze tijd de positieve effecten van de crisis benoemen zoals samenwerking, verbinding en solidariteit. Dit zijn zaken die in onze normaal zo individuele samenleving vaak worden benoemd, maar nooit echt tot uitvoering komen. Gelukkig zie ik, in tijden als deze, dat deze zaken wel volop worden gepraktiseerd.
Ten alle tijden heb ik vertrouwen en hoop. Vertrouwen in onze goede God en het gebed, waar ik mijn zorgen en lichtpunten met hem mag delen. Daarnaast heb ik hoop voor wat betreft de mensheid. Ik bid iedere dag dat onze huidige ervaringen in de post Corona fase mogen leiden tot minder focus op het materiële leven en tot meer ruimte voor naastenliefde en religie.”

Harwin – Herten


Hoe gaat het met jou?

“Dat is misschien wel de meest gestelde vraag in deze tijd, wel digitaal natuurlijk. Gelukkig kunnen de meeste mensen dan nog zeggen: ik voel me nog goed gezond, maar… en dan vullen we allemaal zo onze eigen ongemakken in, die door de ander veelal bevestigt zullen worden, ja ik ook… .

Maar een goede journalist vraagt door, ja maar hoe gaat het nou echt met je. Ik heb die vraag ook aan mezelf gesteld. En dan ligt het antwoord niet voor op mijn tong. Eh.. ja, ik probeer me wel aan een vast dagritme te houden, en daar maakt bingewatchen bijvoorbeeld geen deel van uit. Dus ben ik over die vraag, hoe het echt gaat, eens wat meer gaan nadenken. En toen kwam bij mij een ziekteperiode van jaren geleden, die enkele weken duurde, weer in mij naar boven. Nog afgezien van de pijn die je dan kunt hebben merk je ook dat je niet meer echt bij de gezonde wereld hoort. De mensen vergeten je niet, maar je staat aan de zijlijn, je mist veel ‘wat er zo onder elkaar gezegd wordt’, en je proeft niet hoe de ander in zijn vel zit. En zo ervaar ik ook deze tijd. We hebben dus sociale contacten nodig om voluit ‘mens te zijn’. Én Ik ervaar ‘hulp van Boven’. Ik kan wat gemakkelijker tijd nemen voor gebed, misschien omdat nood leert bidden? Hoe dan ook, ik voel ook dat God ons iets te zeggen heeft in deze tijd…! ”

Diaken Harm – Munsterkerk


Een nieuwe ruimte

“Deze afgelopen weken waren intensief in de begeleiding van huiswerk van de kinderen maar tegelijk ook mooi om te zien waar ze precies mee bezig zijn. We leven dichterbij elkaar, doen meer spellen en klusjes in huis. Buiten is het vooral stil, alles is onthaast en dat geeft ruimte, zo ervaren wij het. We zijn dankbaar dat we ons via de digitale wereld verbonden kunnen voelen met de parochie. En we merken in ons eigen gezin en om ons heen dat er meer aandacht is voor gebed!”

Een parochiaan – Herten


Als u mee wil doen en iets schrijven kunt u mailen naar figliolamar@gmail.com.

Dat geldt ook voor vragen, noden of nieuwe ideeën!

Fijne zondag 

Zalig Pasen!

Christus de Heer is verrezen! Het Pastorale Team van het Parochiecluster wenst alle parochianen een zalig en vreugdevol Pasen 2020!!!

Christus de Heer is verrezen! Het Pastorale Team van het Parochiecluster wenst alle parochianen een zalig en vreugdevol Pasen 2020!!!

Paasbrief Nederlandse bisschoppen

Broeders en zusters

Deze Goede Week, die met Palmzondag begon, verloopt heel anders dan ons vertrouwd is. En ook Pasen zal dit jaar vreemd zijn. De intocht van Jezus in Jeruzalem op die eerste Palmzondag was heel feestelijk verlopen; er was veel volk bijeen en de leerlingen verheugden zich over het leven dat hun
toelachte. De leerlingen hadden op Palmzondag nog geen idee van wat die dagen in Jeruzalem zou gebeuren. Zoals ook wij enkele weken geleden geen idee hadden van wat onze wereld te wachten stond. We mogen rustig stellen dat de lijdensweek van Jezus ongevraagd en eigenlijk ongewenst ook in ons eigen leven is binnengedrongen. Onze zelfgemaakte zekerheden hebben in één klap plaats gemaakt voor onzekerheid, waarbij ook angst een rol speelt.

Aan het begin van de veertigdagentijd hoorden wij traditiegetrouw het evangelie dat Jezus veertig dagen vastte in de woestijn. Wij hebben in deze veertigdagentijd – totaal onverwacht – gemerkt dat ook wij in een wereld zijn terechtgekomen die trekken vertoont van een woestijn. Onze opvattingen over onkwetsbaarheid en zelfbeschikking blijken ineens weg te vallen. De vrijheden die we verworven dachten te hebben en de mogelijkheden die we als rechten zagen, ze worden in korte tijd drastisch ingeperkt. We worden op ongekende wijze geconfronteerd met de kracht van de natuur die onze lichamelijke gezondheid bedreigt. Mensen die ons dierbaar zijn, in wier nabijheid we graag verkeren, moeten we op afstand houden: de fysieke menselijke nabijheid verschraalt. Nog veel schraler is de wereld van onze ouderen geworden; door de noodzakelijke beschermende maatregelen zullen zij zeker woestijnmomenten van eenzaamheid ervaren. En er is onzekerheid, omdat het voortbestaan van banen en bedrijven op de tocht staat.
Het leven lijkt tot stilstand te komen. Met alles wat wordt afgelast, met iedere bijeenkomst die niet doorgaat, met elke maatregel die wordt afgekondigd, wordt onze bloeiende wereld weer wat meer tot woestijn.

Positief is dat we ons ineens realiseren dat we op elkaar aangewezen zijn en we ons voor elkaar verantwoordelijk weten. Het besef van onze kwetsbaarheid opent onze ogen voor elkaar, omdat dat van levensbelang blijkt. Het doet goed om te ervaren dat op allerlei wijzen mensen zich geroepen weten om er voor elkaar te zijn: ex-zorgmedewerkers melden zich om te helpen de zorg voor de zieken aan te blijven kunnen; mensen blijken ineens burenhulp voor elkaar te kunnen opbrengen, vele mensen garanderen met toewijding zorg en allerlei vitale diensten. We zijn op elkaar aangewezen, zoals op Goede Vrijdag Johannes en Maria op elkaar aangewezen werden: “Zie daar uw zoon, zie daar uw moeder.” Onder het kruis ontdekken we dat Christus ons aan elkaar schenkt als moeder en zoon, als broeders en zusters; dat Hij ons aan elkaars zorg toevertrouwt. We zijn als mensen op elkaar aangewezen.

De leerlingen die Zijn lijden en sterven op Goede Vrijdag hebben meegemaakt, weten niet hoe ze verder moeten. Uit angst voor de buitenwereld, uit angst dat hun hetzelfde als Jezus zou overkomen, hebben zij zich opgesloten. Achter dichte deuren komen ze terecht in de stilte van Paaszaterdag: de dag waarop de blije levensverwachting van Palmzondag wordt overschaduwd door de ervaring van de broosheid van het bestaan en de onontkoombare dood. Ook wij gingen, uit welbegrepen eigenbelang, de laatste weken achter dichte deuren, in terechte voorzichtigheid en wellicht met bange gevoelens.
In die situatie, waarin de toekomstverwachting van de leerlingen in een paar dagen tijd totaal veranderd was, wordt het Pasen. Heel vroeg – het was nog donker – gaan de vrouwen naar het graf, om het lichaam van Jezus te verzorgen. Maar het graf is leeg. Ook Johannes en Petrus komen tot die ontdekking: Het lichaam van Christus is er niet. De leerlingen hebben op dat allereerste moment nog geen weet van de verrijzenis; ze kunnen alleen maar de leegte constateren. Jezus’ lichaam ontbreekt. Ook voor velen van u zal het een leegte, een gemis zijn dat u – uitgerekend met Pasen – de gave van Jezus’ Lichaam in de Eucharistie niet kunt ontvangen. Jezus’ lichaam ontbreekt. Voor priesters is het evenzeer een offer: de gemeenschap van gelovigen, de kerkgemeenschap, ervaren we immers ook als lichaam van Christus. Om Eucharistie vrijwel alléén te vieren, betekent een vergelijkbaar gemis. We constateren allen die leegte en vinden er moeilijk woorden voor.
De leerlingen weten nog niet wat er gebeurd is; op paasmorgen is het nog donker om hen heen, is hun geest nog niet verlicht. Pas als ze de Verrezen Christus zien, zal hun duidelijk worden dat door lijden en sterven heen Christus de weg naar het eeuwig leven heeft gebaand. Eeuwig leven voor ons allen.

Het is een goede gewoonte dat we op Palmzondag een takje achter het kruis steken: een jong, fris palmtakje, teken van ons geloof dat het kruis dat op ons pad komt niet het laatste woord heeft; dat het laatste woord Leven is, eeuwig leven. Ondanks alle onzekerheid en verdriet die ons overkomen, mogen we aan dat Woord vasthouden. Christus, het Woord dat leven geeft, leven in overvloed, is en blijft onze zekerheid. In die geest wensen wij u, ook en juist in deze dagen, een Zalig Pasen.

8 april 2020

De R.-K. bisschoppen van Nederland

Uitzendingen in de Goede Week KRO/NCRV NPO2 en deze website

Palmzondag

Zondag 5 april 2020

Geloofsgesprek met deken Rob Merkx
09.45 – 09.55 uur NPO2

Eucharistieviering
09.55 – 11.00 uur NPO2
H. Jozefkerk, Waubach
Celebrant: pastoor Harry Notermans

Vanaf 10.30u: Viering vanuit de Munsterkerk via deze website

Witte Donderdag

Donderdag 9 april

19.00u: Viering van het Laatste Avondmaal vanuit de Munsterkerk via deze website

Goede Vrijdag

Vrijdag 10 april 2020

15.00 – 15.30 uur NPO2
Kruisweg, Kruiswegpark Roermond met mgr. Smeets

19.00u: Viering vanuit de Munsterkerk met mgr. Smeets via deze website

Paaswake

Zaterdag 11 april 2020

23.15 – 00.30 uur NPO2
Onze Lieve Vrouwe Munsterkerk, Roermond
Celebrant: mgr. Everard de Jong

1e Paasdag

Zondag 12 april 2020

11.00 – 12.00 uur NPO2
Onze Lieve Vrouwe Munsterkerk, Roermond
Hoofdcelebrant: Mgr. Harrie Smeets
Aansluitend

12.00 uur: Urbi et Orbi, Rome

12.20 uur: Pasen in Rome met Antoine Bodar

Intenties opgeven uiterlijk 5 april bij de KRO: www.kro-ncrv.nl/eucharistieviering/pastoraat (€ 10)

Pasen

Tenzij er nog strengere maatregelen komen, kunnen we in zeer kleine kring de Paaswake en eerste Paasdag vieren in de Munsterkerk. Misschien zelfs op de landelijke televisie! Dan staat Roermond toch nog ‘in the picture’ en mogen wij het Goede Nieuws van de Verrijzenis aan ontelbaar velen verkondigen!

Paasvieringen in Herten


Paasrooster H.Michaëlparochie Herten 2017

Woensdag 12 april

19.00 uur: Chrismaviering in de kathedraal.

Avondmis om 19.00 uur in Herten komt daardoor te vervallen.

Witte donderdag 13 april

10.30 uur: H.Mis in zorgcentrum.

19.00 uur: H.Mis met medewerking van het jeugdkoor.

Goede Vrijdag 14 april

15.00 uur: kruisweg met speciaal aandacht voor kinderen.

15.00 uur: kruisweg in zorgcentrum.

19.00 uur: kruisverering in Munsterkerk met medewerking van de Schola.

Paaszaterdag 15 april

20.30 uur: Paaswake met medewerking van kerkelijk heren- en dameskoor.

1e Paasdag

10.00 uur: H.Mis in zorgcentrum met medewerking van kerkelijk herenkoor

11.30 uur: gezinsmis met medewerking van jeugdkoor. Na afloop van de viering paaseieren zoeken rondom de kerk voor de kinderen.

2e Paasdag

11.30 uur: H.Mis in de kathedraal met medewerking van muziekensemble ’t Ketoene Dörp.